De Durian

Het is een vrucht met een bijna mythische reputatie: de meeste Cambodjanen vinden hem heerlijk, maar voor toeristen, vrijwilligers en andere Westerse buitenlanders is het vooral een bizar en doodeng stuk eten: de Durian. Een vrucht van het formaat watermeloen, compleet bedekt met harde, scherpe stekels (wat op zich al waarschuwing genoeg zou moeten zijn). Maar het is niet het formaat of het uiterlijk waardoor de Durian zijn roemruchte reputatie heeft opgebouwd: de highlight van dit stuk ‘fruit from hell‘ is namelijk zijn geur: waar de meeste tropische vruchten zoet en fris ruiken, heeft de Durian namelijk op zijn zachtst gezegd een ietwat onaangename geur. En niet zo’n beetje ook. Het is moeilijk de geur te omschrijven, maar denk aan overrijp fruit met een vleugje druipende zweetsokken, wat ranzige kaas en een snufje rottend vlees, en je komt enigszins in de buurt. Werkelijk niet te harden! Het mag dan ook niet als een verrassing komen dat de Durian in veel Zuidoostaziatische landen verboden is in hotels en het openbaar vervoer!

De roemruchte durian

De roemruchte durian, de hellevrucht!

Maar goed, fruit is uiteraard niet om aan te ruiken maar om op te eten. Wat de onvermijdelijke vraag oproept: wat bezielde in godsnaam de eerste persoon die zijn tanden in zo’n ding zette! Zou hij een Durian hebben opengesneden en hebben gedacht “Hey, dit zou wel eens erg lekker kunnen zijn“??? We zullen het waarschijnlijk nooit zeker weten, maar het was wel diezelfde nieuwsgierigheid die mij en mijn mede-vrijwilligers ertoe deed besluiten om zo’n ding op de plaatselijk markt te kopen. Voor 7 dollar trouwens, want ons werd verteld dat het niet het goede seizoen zou zijn. Persoonlijk denk ik echter dat we gewoon ordinair zijn opgelicht! Het was niet anders….

Nadat we onze nieuwe aanwinst naar huis hadden gebracht was het dus tijd om de Durian aan te breken en te proeven: hilariteit alom, zeker nadat de vrucht was opengesneden, en we het aroma in optima forma konden ervaren. Die putlucht was namelijk op zich al voldoende om je de moed in de schoenen te laten zinken, maar er moest en zou geproefd worden! We hadden er niet voor niets een (voor lokale begrippen) klein kapitaal aan uitgegeven.

Het vruchtvlees zelf was nogal papperig, dus ook weinig appetijtelijk, maar vreemd genoeg viel de smaak nog wel enigszins mee: het deed me nog het meeste denken aan een weeige, overrijpe papaya met een nogal muffe nasmaak. In ieder geval lang niet zo erg als de geur deed vermoeden, maar na een paar hapjes had ik er wel weer genoeg van gehad. Ik had het in ieder geval geprobeerd, en dat vond ik meer dan voldoende – misschien dat ik na deze heldhaftige ervaring zelfs andere lokale lekkernijen zoals eende-embryo en gefrituurde vogelspin durf te proberen (tuurlijk….) We deden de lokale medewerkers van de school in ieder geval een groot plezier met de leftovers, want die hadden de rest van de vrucht in no-time weggewerkt. Rare jongens, die Cambodjanen……

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s