So long, farewell, auf Wiedersehen, goodbye

[ dit is een stuk dat ik na terugkomst had willen schrijven, maar blijkbaar nooit helemaal heb afgerond, en dus ook niet heb gepubliceerd. Mochten er rare zinnen in het onderstaande voorkomen, of vreemde overgangen tussen paragrafen, dan ligt dat daar aan… ]

Ik ben inmiddels alweer ruim een maand terug uit Cambodja, en al tijdens de terugvlucht was ik begonnen aan dit (in ieder geval voor nu) afsluitende hoofdstuk van mijn blog, maar eenmaal thuis heb ik het afronden enigszins verwaarloosd. Maar voor de vorm doe ik maar even alsof ik nog steeds in het vliegtuig zit, ergens tussen Singapore en Amsterdam, en driftig bezig ben een eind aan dit ‘dagboek’ te breien…

.…want toen waren 9 weken plotsklaps voorbij. Ruim 60 dagen in Phnom Penh, het lijkt lang. En in veel opzichten is het ook lang. Ik heb het gevoel de stad inmiddels wel een beetje te kennen: ik weet de weg (handig wanneer je moto of tuktuk weer eens verdwaalt, en je je chauffeur de weg moet uitleggen), ken een flink aantal leuke eettentjes, barretjes en concertruimtes, weet waar ik alles kan kopen wat ik nodig heb

Tegelijkertijd is de tijd voor mijn gevoel echter ook werkelijk voorbij gevlogen. De eerste ‘mijlpaal’ is het ‘halfway point’, de dag vanaf wanneer het aantal dagen tot het vertrek minder is dan het aantal dagen dat je er al bent. Op zich nog geen man over boord, maar je merkt toch wel dat het een soort omslagpunt is. Maar het begint pas echt te dagen dat je dagen geteld zijn wanneer sentimentele gedachten als “Dit is de laatste keer dat ik dit zie/doe/meemaak”, of “Zo, dat was de laatste les Social Studies” in je gedachten opduiken.

Mijn laatste 'project': de Haka (traditionele Maori krijgsdans) onder leiding van 'Teacher Claude' uit Nieuws Zeeland

Mijn laatste project: de Haka (traditionele Maori krijgsdans) onder leiding van Teacher Claude uit Nieuws Zeeland

Wanneer eenmaal de laatste week aangebroken is ben je wat werk betreft eigenlijk weinig meer aan het doen dan je lessen afbouwen en overdragen aan diegenen die na je vertrek het stokje van je zullen overnemen. Voor mij werd dat een stuk vereenvoudigd door het feit dat er tijdens mijn laatste dagen een ware wisseling van de wacht aan de gang was: een flink aantal van de groep vrijwilligers waarmee ik de afgelopen twee maanden had samengewoond en -werkt vertrok namelijk in de dagen voordat ik zelf vertrok, terwijl er net een nieuwe groep vrijwilligers zich aandiende. Om de transitie zo gemakkelijk mogelijk te maken voor zowel de vrijwiliigers als de kinderen ging tijdens mijn laatste week een nieuw rooster in, waarop mijn naam niet meer voorkwam. Dat betekende enerzijds dat ik een aantal lessen niet meer echt kon afronden, maar anderzijds gaf me dat wel de gelegenheid om én alles goed over te dragen aan mijn opvolgers én meer leuke dingen met de kids te doen. Én om tijdens werktijd op souvenierjacht te gaan, want in het buitenland ben en blijf je natuurlijk altijd een beetje toerist, werk of geen werk. In ieder geval stelde het mij in staat om tijdens mijn laatste week uitgebreid afscheid te nemen van de kids.

Dat afscheid nemen (à la Seametrey) is overigens een gebeuren op zich. De kinderen hechten zich bijzonder snel aan hun tijdelijke leraren (wat ook wel logisch is wanneer je bedenkt dat het het hele jaar door een komen en gaan is van vrijwilligers). Voordeel is dat de omgang met ze erg makkelijk is (na een week voelt het al alsof je er tijden zit), nadeel is dat het afscheid voor ze telkens weer een flinke tik is (zeker bij populaire leraren zoals ik :P) Om die reden wordt er flink wat aandacht besteed aan het afscheid nemen van een vrijwilliger, zowel door de school zelf als door de vrijwilligers.

Voor de jongste kinderen (Nursery, Jaar 1 en 2) gaat dat middels een Farewell Party, een speciale Circle Time aan het eind van de middag van de laatste lesdag, in de buitenlucht. Tijdens deze gelegenheid worden spelletjes gedaan, liedjes gezongen, gedanst (traditioneel Apsara-dansen, waarin de meisjes vanaf een bepaalde leeftijd leskrijgen), fruit gegeten. Kortom, ze maken er een hele happening van!

Mijn Farewell Party tijdens de excursie naar Oudong

De oudere kinderen zingen een afscheidslied tijdens mijn Farewell Party tijdens de excursie naar Oudong

In mijn geval had de Farewell Party nog een speciaal tintje: alhoewel ik nog een volle week te gaan had werd deze gecombineerd met de picknick tijdens het uitstapje naar Oudong, de oude hoofdstad van Cambodja, op mijn laatste vrijdag. De reden dat ik ook al aan de beurt was was omdat de dag van het tripje de laatste lesdag van ‘Teacher Alena’ was. Twee vliegen in één klap dus. Bijkomend voordeel voor mij was dat ik aan het eind van mijn echte laatste lesdag nóg een Party voorgeschoteld kreeg – het kon niet op!

Picknicken in Oudong, de oude hoofdstad van Cambodja

Picknicken in Oudong, de oude hoofdstad van Cambodja

De Farewell Parties zijn met name bedoeld voor de jongere kinderen, alhoewel de oudere jaargangen vaak ook wel participeren. Maar aangezien het contact met deze groep toch anders is, veel directer en intensiever, heb ik van hen op een afscheid genomen door tijdens de laatste lessen spelletjes te doen, extra met ze te gaan zwemmen en na schooltijd te sporten (voetbal, kup sai).

Maar jong of oud, Nursery of Jaargang 5 of 6, op mijn laatste ‘werkdag’ werd ik werkelijk overladen met presentjes van de kids. Brieven en kaartjes met bedankjes, gelukwensen voor mijn toekomst en van de kids van Jaar 3 zelfs verontschuldigingen voor hun gedrag in de klas (deze jaargang vergde namelijk wat meer geduld, creativiteit en soms zwaarder geschut om ze in het gareel te krijgen), tekeningen en zelfs kleine cadeautjes – uiteindelijk een plastic tas vol aan spulletjes, dus een plastic tas vol met fantastische aandenkens aan mijn tijd bij Seametrey!

Ook een steevast terugkerend iets was de vraag wanneer ik weer terug zou komen. Volgend jaar? Over twee jaar, of misschien drie? Een vraag waarop ik ze helaas het antwoord schuldig moest blijven, al had ik ze maar al te graag een antwoord willen geven, want ik heb het tijdens mijn 9 weken echt fantastisch naar mijn zin gehad in de gedaante van ‘Teacher Jonas’. Ik zou dan ook met alle liefde weer een keer terugkeren naar Seametrey, het liefst zo snel mogelijk, om te zien hoe het mijn kinderen is vergaan sinds mijn vertrek. Want zo voelt het inmiddels wel: ik heb op ze gefoeterd wanneer ze hun huiswerk weer eens niet hadden gedaan of wanneer ik ze voor een les weer eens uit alle uithoeken van de school bijeen heb moeten rapen. Ik heb ze gecomplimenteerd wanneer ze hun huiswerk wel hadden gedaan, en veel met ze gelachen als ze weer eens rare fratsen aan het uithalen waren. Kortom: ze hebben allemaal een plekje in mijn hart veroverd, en ik weet dat ik ze allemaal enorm ga missen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s