Over tempels en wekkers: mijn eerste dagen terug in Cambodja

Mijn eerste weekend in Cambodja stond geheel in het teken van de Angkor Wat International Half Marathon. Niet om zelf te mee te doen (kilometers rennen is niet echt mijn ding, al helemaal niet in tropische hitte :D), maar om een aantal andere vrijwilligers aan te moedigen die zich wel hadden ingeschreven. Met een aantal had ik twee jaar geleden samengewerkt op Seametrey, dus het was bijzonder leuk om hen na al die tijd weer terug te zien. Als prettige bijkomstigheid bood het me de gelegenheid om een aantal van mijn favoriete Angkoriaanse tempels nogmaals op te zoeken (tijdens mijn rondreis in 2009 met twee vrienden had ik al eens twee dagen per fiets het complex bezichtigd) – en neem maar van mij aan dat dat absoluut geen straf is!

Maar voordat we die richting opgingen had ik twee dagen om te proberen te acclimatiseren: wanneer je van 5 graden naar 35 graden gaat is dat een flinke shock to the system, dus ik was blij dat ik wat tijd had om te settelen. Echt actief ben ik daarom ook niet geweest: zwemmen en spelletjes doen de kids die aanwezig waren (die week was een vakantieweek wegens het Waterfestival, dus de meesten waren afwezig), bijpraten met de medewerkers van het guesthouse en de keuken, kennismaken met die vrijwilligers die aanwezig waren (de meesten waren vanwege de vakantie weg) en vooral heerlijk onthaasten en luieren. De dagen tussen mijn laatste werkdag en het vertrek waren namelijk best wel hektisch, en vanaf het moment dat we zouden vertrekken richting Siem Reap/Angkor zou het voorlopig gedaan zijn met de rust. Kortom: veel heb ik niet uitgevreten tijdens mijn eerste 48 uur in Cambodja.

De officieuze ‘call to action’ was de wekker op vrijochtend, om half 6. We gingen met een groep van tien richting Siem Riep: drie leerlingen, de grootmoeder van één van hen, twee Cambodjaanse leraressen, drie vrijwilligers (twee oude bekenden, Cazz en Claude, en één nieuwe, Steve), en ik. Nadat iedereen zich had verzameld gingen we per tuk-tuk naar het busstation, om het grootste deel van de ochtend en middag te moeten afzien in een even krakkemikkerige als warme en oncomfortabele touringcar (al is dat woord eigenlijk te veel eer voor dat barrel!)

Ruim zeven uur later kwamen dan we eindelijk aan in Siem Reap, gaar en flink door elkaar gerammeld. Prioriteit nummer één was daarom voor iedereen inchecken, douchen en luieren. Aan het eind van de middag kwamen we weer bij elkaar om per tuk-tuk richting Angkor te gaan. We wilden namelijk alvast onze toegangskaarten voor het park regelen voor de volgende dag. Eén van de ‘spelregels’ van het park is dat wanneer je je ticket voor de volgende dag na vijven koopt, je diezelfde avond naar binnen mag om de zonspart ondergang te bekijken. Een geweldige bonus natuurlijk, dus we besloten ter plekke om van de gelegenheid gebruik te maken en door te tuffen richting Ta Prohm, de overwoekerde en deels ingestorte tempels die beroemd zijn geworden door de Tomb Raider-film. Helaas waren we net te laat om voor de zonsondergang, maar desondanks was het een absoluut adembenemende ervaring. Een half uur lang hadden we namelijk de tempels helemaal voor onszelf – de laatste toeristen waren inmiddels al vertrokken.

Ta Prohm in het donker

Ta Prohm in het donker

Mysterieus

Mysterieus

En helemaal voor onszelf!

En helemaal voor onszelf!

In het schemerlicht rondlopen in het oerwoud, tussen de half vergane ruïnes en omringd door niets anders dan jungle-geluiden is absoluut een van de meest bijzondere dingen die ik op reis heb meegemaakt. Het missen van het gouden licht van de zonsondergang was dan ook alweer snel vergeten!

Nadat we weer waren teruggekeerd in Siem Reap hebben we nog ergens een hap gegeten, om daarna vroeg onder de wol te gaan. Het was een zeer enerverende, maar ook erg lange en vermoeiden dag geweest. Daarnaast moesten we de dag erop weer vroeg op.

Concreet betekende ‘vroeg’ dat ik om 4 uur ’s ochtends (ouch!!!) alweer bruut uit mijn slaap werd ontwaakt door de wekker (het is dat ik mijn telefoon als wekker gebruik, want anders was dat ding ongetwijfeld met een noodgang door mijn hotelkamer gevlogen). Zonsopgangen hebben nu eenmaal de neiging vroeg op de dag plaats te vinden, dus het was niet anders. Gelukkig was het het wel dubbel en dwars waard om op zo’n onchristelijk tijdstip op te staan, want na de betoverende schemer-wandeling in Ta Prohm de vorige dag werden we opnieuw getrakteerd op een fantastisch schouwspel: de zon die langzaam opkwam achter de majestueuze tempel van Angkor Wat. We waren zeker niet alleen deze keer, want honderden toeristen hadden zich al rond de tempel verzameld voor het spektakel. Je kunt niet alles voor jezelf hebben, al zeker niet wanneer je het hebt over een van de zeven wereldwonderen.

Langzaam worden de eerste contouren zichtbaar.

Langzaam worden de eerste contouren zichtbaar

We waren (helaas) niet de enigen die vroeg waren opgestaan...

We waren (helaas) niet de enigen die vroeg waren opgestaan…

Werkelijk adembenemend mooi!

Werkelijk adembenemend mooi!

Nadat de zon was opgekomen besloten we om tot het begin van de middag nog een paar andere tempels te bezoeken. Angkor is groot, erg groot, dus we hadden er goed aan gedaan om tuk-tuks te huren voor de dag. Wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen dat Angkor de qua oppervlakte grootste pre-industriële stad uit de geschiedenis is, uitgestrekt over een gebied van zeker 1000 vierkante kilometer. Ter vergelijking: het New York City van nu heeft een oppervlakte van iets meer dan 1200 vierkante kilometer. Het exacte inwonertal van Angkor is niet bekend, maar studies hebben aangetoond dat de agrarische infrastructuur ontwikkeld genoeg was om een bevolking van 1 miljoen mensen te kunnen onderhouden.

Angkor Wat: detail van een van de vele bas-reliëfs

Angkor Wat: detail van een van de vele bas-reliëfs

Angkor Wat: uitzicht vanuit een van de centrale torens

Angkor Wat: uitzicht vanuit een van de centrale torens

Angkor Wat: uitzicht over het binnenterrein

Angkor Wat: uitzicht over het binnenterrein

Angkor was dus een immense stad, vele malen groter dan dat wat de wereld tot op dat moment had gezien. Het was de hoofdstad van het koningrijk van de Khmer, dat bestond van ruwweg 800 tot 1400. Op het hoogtepunt van haar macht omvatte dit rijk naast Cambodja zelf ook grote delen van het huidige Thailand, Laos, Vietnam, Myanmar en Maleisië. Aan het hoofd stond de god-koning, afgevaardigde namens de goden (Hindoeistisch of Boeddhistisch), beschermer van het volk. De titel was niet erfelijk, wat in de praktijk ervoor zorgde dat de rivaliteit tussen troonpretendenten groot was, en koningen zelden langer dan een paar jaar aan de macht bleven. Deze intense onderlinge rivaliteit was één van de voornaamste redenen waarom er zo ontzettend veel gebouwd is in Angkor: elke koning wilde herinnerd worden, en bouwde derhalve zijn eigen paleizen, tempels, irrigatie-kanalen, waterreservoirs en andere aan het hof of  infrastructuur gerelateerde constructies. Dankzij deze bouwlust kon Angkor uitgroeien tot een ware megastad.

Angkor Thom: een paar van de beroemde gezichten van de Bayon

Angkor Thom: een paar van de beroemde gezichten van de Bayon

Angkor Thom: Terras van de Olifanten

Angkor Thom: Terras van de Olifanten

Om Angkor in zijn geheel en in detail te kunnen bezichtigen mag je wel een sabbatical van je werk nemen, dus hebben wij ons beperkt tot een aantal persoonlijke favorieten: de tempels van Angkor Wat, Angkor Thom, Preah Khan en (nogmaals) Ta Prohm.

Preah Khan

Preah Khan

Preah Khan

Preah Khan

Ta Prohm, de Tomb Raider tempel

Ta Prohm, de Tomb Raider tempel

Ta Prohm

Ta Prohm

Aan het begin van de middag waren we weer terug in Siem Reap. Vanwege het vroege opstaan hebben we het de rest van de dag verder rustig aan gedaan: sommigen gingen slapen of relaxen in hun hotelkamer of een beetje rondkijken in het plaatsje. ’s Avonds hebben we weer gezamelijk gegeten, waarna de dag vroeg werd afgesloten met een biertje. Vroeg omdat voor de volgende dag de wekker, inmiddels mijn aartsnemesis, op half 5 stond afgesteld (alweer zo’n belachelijk tijdstip).

Dat vroege opstaan was uiteraard niet vrijwillig: zondag was wedstrijddag, de dag dat de Angkor Wat International Half Marathon plaatsvond. De dag dat onze heldhaftige (of stapelgekke: het is maar hoe je het beziet) vrijwilligers, Teachers Steve, Cazz, Claude, en Alena, die zich op het laatste moment nog bij ons had gevoegd, hun 10 kilometer gingen hardlopen voor het goede doel. Uit praktische overwegingen vind de loop plaats in de vroege ochtend, wanneer het met een graad of 28 nog relatief koel is.

Teamfoto voor de start

‘Team Seametrey’ voor de start

De laatste voorbereidingen

De laatste voorbereidingen

Nog voordat de zon op was gegaan verzamelden de bijna 6000 lopers zich bij de start/finish voor hun race (3, 10 of 21 kilometer), en zochten de vele duizenden toeschouwers hun plekje langs het parcours, dat zich al kronkelend een weg tussen de tempels baande. Wij, het support-team, streken neer bij een schaduwrijke plek naast de zuidelijke toegangspoort tot Angkor Thom, één van de meer fotogenieke plekken alwaar de renners langskwamen, om vanaf daar het spektakel in ogenschouw te nemen.

Daar komen de lopers!

Daar komen de lopers!

Nog een kleine kilometer te gaan

Nog een kleine kilometer te gaan

Door de poort naar Angkor Thom

Door de poort naar Angkor Thom

En een spektakel was het! Het is een erg bijzonder gezicht om een bont gezelschap van zo’n 6000 renners te zien opdoemen in het stoffige, door het bladerdak van de de oerwoudreuzen gefilterde ochtendlicht. Er liepen mensen in rare kostuums mee, recreanten en professionals, hele schoolklassen op slippers of blote voeten naast Westerlingen met de meest moderne schoenen en kleding. Een bonte stoet aan deelnemers, allemaal bezig hun eigen grenzen te verleggen.

De meest in het oog springend deelnemers waren de athleten met een kunstledemaat of in een rolstoel. Na jaren van oorlog en conflict in de jaren ’70 en ’80 was de Cambodjaanse grond bezaaid met landmijnen en andere niet-ontplofte explosieven. Alhoewel Cambodja inmiddels een schoolvoorbeeld is van een succesvolle ontmijningscampagne, verliezen ook nu nog elk jaar honderden mensen ledematen of hun leven. Deze deelnemers, die het slachtoffer zijn geworden van deze afschuwelijke wapens, zijn het levende bewijs dat van zo’n vreselijk ongeluk niet het einde van je dromen en ambities hoeft te zijn. Dat dit hoofdthema van de Angkor Wat International Half Marathon is kan dan ook geen toeval zijn: bewustzijn creëren. Daarnaast gaan de opbrengsten naar organisaties die zich met deze problematiek bezighouden.

Het Seametrey support-team

Het Seametrey support-team

Nadat ‘onze’ lopers voorbij waren gekomen was het ook voor de rest van ons tijd om ons richting de finish te begeven. Allemaal hebben ze het echt fantastisch gedaan: de snelste van ons had voor zijn tien kilometer 58 minuten nodig, de langzaamste een uur en 15 minuten – dat doe ik ze echt niet na!!!

Teacher Steve op weg naar  zijn eindtijd van 58 minuten

Teacher Steve op weg naar zijn eindtijd van 58 minuten

Teamfoto na de wedstrijd

Teamfoto na de wedstrijd

Ok, nog eentje dan (vlak voor vertrek)

Ok, nog eentje dan (vlak voor vertrek)

Nadat iedereen zich had omgekleed was het tijd om weer terug te gaan naar Siem Reap om onze tassen te pakken en uit te checken. Maar eerst moesten we helaas afscheid nemen van Teachers Cazz, Claude en Alena. Het was erg leuk om, na de geweldige tijd die we twee jaar geleden hadden bij Seametrey, elkaar weer te ontmoeten en bij te praten, wat door de gelegenheid en locatie natuurlijk nog extra cachet kreeg. Maar zoals zo vaak was het onvermijdelijk dat onze wegen zouden scheiden: voor Cazz en Claude zat hun tijd in Cambodja erop, en Alena ging haar eigen weg om nog wat rond te reizen alvorens terug te keren naar Duitsland. En voor de rest lag – helaas – nog een 7 uur durende busreis in het verschiet, terug naar Phnom Penh. Terug naar Seametrey, waar ik de dag erop voor het eerst – eindelijk! – weer in de huid van mijn alter-ego ‘Teacher Jonas’ zou mogen kruipen. Maar dát laat ik voor een volgende keer……

Advertenties

Een Reactie op “Over tempels en wekkers: mijn eerste dagen terug in Cambodja

  1. Heel leuk om je reisverslagen te lezen. Zoveel te zien en te beleven daar! Teacher Jonas, geniet er maar van. De tijd vliegt voorbij….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s